Toczeń rumieniowaty układowy

Toczeń rumieniowaty układowy to schorzenie występujące bardzo rzadko (choruje na nie od 30 do 50 osób na 100 000). Jest to przewlekła, wielonarządowa choroba reumatyczna o podłożu autoagresywnym, nierzadko zagrażająca życiu.

Schorzenie to dotyka głównie ludzi młodych, między 20 a 40 rokiem życia, przy czym znacznie bardziej narażone są kobiety w wieku rozrodczym (ma to związek z hormonami). Toczeń rumieniowaty układowy atakuje wiele narządów jednocześnie lub po kolei. Najczęściej atakuje skórę, nerki i stawy.

Jak wspomniano, jest to schorzenie o podłożu autoagresywnym. Autoagresja polega na tym, że układ odpornościowy chorego zaczyna atakować zdrowe tkanki. Niestety przyczyna takiego zachowania układu odpornościowego nie jest obecnie znana.

Wiadomo jedynie, że oprócz nieprawidłowego funkcjonowania układu immunologicznego, pewną rolę spełniają również inne czynniki takie jak hormony oraz czynniki środowiskowe (jak choćby nadmierna ekspozycja na słońce, palenie papierosów czy infekcje).

	Toczeń rumieniowaty układowyObjawy zachorowania na toczeń rumieniowaty układowy mogą być bardzo różne. Dzieje się tak dlatego, że w różnych przypadkach, zaatakowane zostają różne narządy, które dają inne objawy.

Do objawów ogólnych, występujących przy schorzeniu każdego narządu, należą zmęczenie, podwyższona temperatura ciała, niewyjaśniona utrata masy ciała, rozdrażnienie czy powiększenie węzłów chłonnych. Niestety, objawy te można przypisać do wielu różnych schorzeń.

Dlatego przeważnie dopiero pojawienie się objawów wskazujących na zaatakowanie konkretnych organów, nakierowuje lekarza na właściwa diagnozę. Niestety toczeń rumieniowaty układowy najczęściej jest rozpoznawany bardzo późno, a zmiany poczynione w organizmie są już nieodwracalne.

Całkowite wyleczenie tocznia rumieniowatego układowego jest obecnie niemożliwe. Aktualnie przy zastosowaniu środków farmakologicznych (leki antymalaryczne, sterydy i preparaty immunosupresyjne) można jedynie spowolnić rozwój choroby lub ulżyć choremu w cierpieniu.

Oprócz tego stosuje się indywidualne leczenie każdego pacjenta w zależności od tego, które z jego organów zostały zaatakowane chorobą. Niestety, mimo ogromnych wysiłków lekarzy, pacjenci rzadko przeżywają z tą chorobą więcej niż 10 lat.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *